เรื่องเล่า คราว (เรา) ไปใต้

0
311

          เมื่อช่วงวันหยุดยาวเดือน ธันวาคมที่ผ่านมา  สมาคมกู้ชีพบัวเพชร จังหวัดสมุทรปราการ นำทีมโดย คุณนุ่น นางสาวศศิกมล พุ่มนางแย้ม หรือป้าช้าง หัวหน้าทีม พร้อมคณะประกอบไปด้วย คุณ โจ ไกรรพี ไชยจิตต์ คุณสา นางสาวพรรษา ศรีรัตน์ นายลูกปลา เจริญสุขสม  คุณสุภาภรณ์ บุญสืบพันธ์    และผม วิโรจน์ เวทยาวงศ์  ลงพื้นที่ 3 จังหวัดภาคใต้  นำสิ่งของเล็กน้อยๆ ไปมอบให้กับเจ้าหน้าที่ ที่ปฏิบัติงานตามแนวชายแดนใต้  เพื่อให้กำลังใจ  ก่อนสิ้นปี  ที่ดูแลเกี่ยวกับความไม่สงบในพื้นที่เสี่ยงภัย รวมทั้งโรงเรียน ที่ยังไม่พร้อม

 

          คณะลงเครื่องที่สนามบินหาดใหญ่ สายวันที่ 10 ธันวาคม  มีน้องๆ ทหาร มาคอยต้อนรับที่สนามบินนำพวกเราไปยังอาคารคาร์โก้ของสายการบินนกแอร์ เพื่อรับสัมภาระหลังจากนั้นมุ่งหน้าสู่จังหวัดปัตตานี เพื่อไปรับสิ่งของที่มีผู้บริจาคให้ ซึ่งส่งไปเก็บไว้รอล่วงหน้าที่มูลนิธิกู้ภัยปัตตานี โดยมี พี่อ้วน หัวหน้าทีมพร้อมสมาชิกให้การต้อนรับดูแลเป็นอย่างดี ทีมงานช่วยกันจัดสรร บรรจุสิ่งของลงกล่อง แยกกองไว้จนมืดค่ำ ก่อนเข้าพักที่ โรงแรมมายการ์เด้น ในตัวเมืองปัตตานี

            เช้าวันที่ 11 ธันวาคม คณะเรา และน้องๆ ทหารที่พักค้างด้วยกันราว 25 ชีวิต ได้ออกจากโรงแรมที่พักมายังที่เก็บสัมภาระอีกครั้ง เพื่อแบ่งปันสิ่งของที่ได้จัดแยกไว้ตามจำนวน ที่ได้เตรียมไว้ให้ ฐานปฏิบัติการต่างๆ  ต่างทยอยนำรถรวม 20 คันมารับสิ่งของเอาไปแจกตามฐานที่ตนปฏิบัติหน้าที่อยู่

 

 

 

          เสร็จจากแบ่งสิ่งของให้น้องๆ ทหารนำกลับไปแจกจ่ายที่ฐานของตนเองแล้ว คณะเราพร้อมสัมภาระอีกส่วนหนึ่ง ใส่รถบรรทุกของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ และรถกะบะ ต่างมุ่งหน้าไปจังหวัดนราธิวาสทันที่  จุดแรกที่ไปคือ โรงเรียนวัดพระพุทธ อำเภอตากใบ โรงเรียนแห่งนี้อยู่ในพระอนุเคราะห์ของสมเด็จพระเทพฯ โดยมีน้องๆ นักเรียนรออยู่  เมื่อถึงที่หมายเริ่มจัดการแบ่งปันสิ่งของ จัดเลี้ยงไอติมกินกันจนอิ่ม จากนั้นเริ่มสันทนาการ แจกสิ่งของที่ทางผู้มีจิตศัทธา และสายการบินนกแอร์ ที่ได้ร่วมบริจาคในครั้งนี้ตั้งแต่ค่าตั๋วเครื่องบินไป -กลับ ยันเสื้อยืดสีเหลืองสวยๆ  อย่างที่เห็นทีมงานใส่กัน 

 

 

 

 

 

          ได้มีโอกาสคุยกับคุณครู (ครูหน่อย)ที่ดูแลต้อนรับในครั้งนี้ ทราบว่าที่โรงเรียนพระพุทธแห่งนี้ มีนักเรียน 98 คน ครู 11 คน ส่วนใหญ่จะเป็นพุทธศาสนิก   ครูหน่อย บอกว่านักเรียนที่นี่ได้รับรางวัลพระราชทานชนะเลิศการวาดภาพระดับประเทศ ในกลุ่มโรงเรียนที่อยู่ในพระอนุเคราะห์สมเด็จพระเทพฯ มีอยู่ 200 กว่าแห่งทั่วประเทศ เพิ่งมารับรางวัลที่กรุงเทพ เมื่อไม่นานมานี้ เป็นนักเรียนชั้น ป. 4 และ ป.1 เป็นพี่น้องกันด้วยคือ ด.ช.เจษฎา ดำอินทร์ ป.4 ด.ญ.ปัณณสา ดำอินทร์ ป.1  

 

           เสร็จภาระกิจที่โรงเรียนพระพุทธ ทางคณะมุ่งหน้าสู้ใต้สุด อำเภอสุไหง-โกลก เป็นฐานซึ่งอยู่ติดกับแม่น้ำโกลก อีกฝั่งหนึ่งเป็นประเทศมาเลเซีย บางพื้นที่ฐานปฏิบัติการที่คณะไปเยี่ยม ตั้งอยู่ทั้งริมน้ำ เชิงเขา หรือในวัด  สภาพที่เห็นคงไม่ต้องบอกว่ามีความสมบูรณ์มากน้อยแค่ไหน บางแห่งมีผู้ปฏิบัติงานอยู่ไม่เกิน 10 นาย หรือบางที่มีอยู่ 5-6 นาย 

           สิ่งที่พบเห็นนั่นคือสภาพความเป็นอยู่ก็คงไม่ต้องบรรยายอะไรมากมายนัก อาหารการกินส่วนใหญ่มี มาม่า ปลากระป๋อง ของที่พอเก็บไว้ได้นาน เพราะอยู่ไกลพื้นที่ อยู่ไกลตลาด บางฐานปฏิบัติการ เจ้าหน้าที่ บอกพวกเราว่า ที่นี่ หมูบ้าน ราคา กก.ละ180 บาท ส่วนหมูป่า 80 บาทเองพี่ 

           พื้นที่บางแห่ง ที่คณะเราไปนั้นไม่ได้ถ่ายรูปมา เพราะพี่ทหารกระซิบมาเบาๆ ว่า ผมไม่อยากให้มีภาพพาออกไปสู่สาธารณะ เพราะวันนี้คนที่ไม่หวังดีมันเล่นโซเชียลดีกว่าเราเสียด้วยซ้ำ  ทางคณะเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการ และเราก็เข้าใจในสถานการณ์เช่นเดียวกัน เมื่อเรามอบสิ่งของเสร็จก็ออกจากพื้นที่ ไปต่อยังฐานปฏิบัติการอื่น 

        คณะได้เข้าไปหมู่บ้านแห่งหนึ่งใน จังหวัดนราธิวาส ทราบว่าก่อนหน้านี้ คุณนุ่น ได้ให้ความช่วยเหลือนำเห็ดไปให้ นำไปเพาะในโรงเรือน จนเกิดมีรายได้ วันละ 200-300 บาทต่อวัน ทำให้เขาได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้น

         เห็นรอยยิ้มพวกเขา  แววตาแสดงออกอย่างมิตรภาพ กับคณะเราที่เข้าไป  ผมได้ยินเพื่อนบ้านเดินผ่านมาพร้อมตะโกนถามเจ้าของบ้าน แต่ก็ฟังไม่รู้เรื่อง ถามน้องทหารว่า เขาพูดอะไร น้องทหารบอกว่า เขาถามว่าใครมา เจ้าของบ้านบอกว่าพวกกัน มิใช่เจ้าหน้าที่เข้ามาตรวจค้น คงประมาณนั้นตามที่เข้าใจ  

         สิ่งที่พบประทับใจในการไปครั้งนี้นั้นคือได้เห็นสภาพจริงของพื้นที่ว่าเป็นเช่นไร มิได้โหดร้ายอย่างที่เห็นเป็นข่าว  ทำอย่างไรให้เขาได้อยู่กินอย่างมีสุข ส่งเสริมสร้างความเข้าใจ ให้การศึกษาอย่างเท่าเทียมปรับความรู้สึกกับสิ่งที่ผู้ไม่หวังดีกล่อมเกลาเพื่อผลประโยชน์ของเขา

          ทีมงานได้ให้การช่วยเหลือด้านอุปกรณ์สาธารณูปโภคต่างๆ จำนวน 182 ฐานปฏิบัตการ  ที่คณะเราได้ไปกันจริงจริงแค่ 18 แห่ง กับ 2 โรงเรียน นอกนั้น ฝากต่อ โดยเฉพาะที่จังหวัดปัตตานี และบางพื้นที่ใจจังหวัดนารธิวาส 

           น้องทหารที่ผมนั่งรถไปด้วย ทำหน้าที่พลขับพร้อมสัมภาระที่นำไปมอบตามฐานต่างๆ บอกว่า พี่มาคุ้มนะ ไปเกือบทุกอำเภอในจังหวัดนราธิวาส ยกเว้นอำเภอศรีสาคร ที่ไกลออกไปมาก พร้อมถามอีกว่าแล้วกลัวไหม?  เราก็ตอบไปว่าคงไม่นะ แบบกล้าๆ กลัวๆ 

 

 

 

 

 

         22.00 คืน;วันที่ 14 ธันวาคม กลับสมุทรปราการ กับ 3 คืน 4 วัน ที่อยู่ในพื้นที่ จังหวัดปัตตานี นราธิวาส  ต้องขอบคุณน้องทหารทุกนาย ที่ช่วยดูแลทุกเรื่อง ที่หลับที่นอน อาหารการกิน ทำให้กินอย่างสนุกสนานแถมอิ่มทุกมื้อ แต่มื้อค่ำที่ฮาสุดๆ คือการต้มยำปลากะพง เอาน้ำในถังใ่ส่ ถามกันจังไมไม่อร่อย เพราะอะไร กลิ่นแปลกๆ เครื่องปรุงก็พร้อม หรือเพราะเอาตะไคร้หอมใส่ไป  ต้มปรุงเททิ้ง 2 หน จนสุดท้ายครั้งที่ 3 เอาน้ำในถังมากิน ถึงทราบว่าน้ำในถังเป็นเหล้ากลั่นที่ทางรีสอร์ด วางไว้ใกล้กันกับถังน้ำปกติ 

            ต้องขอบคุณทุกท่าน ที่อนุเคระห์ช่วยกันแบ่งปัน บริจาคสิ่งของต่างๆ ไปจำนวนมาก หากบอกชื่อก็มากมายนัก ขอบคุณ ป้าช้าง ศศิกมล พุ่มนางแย้ม หัวเรือใหญ่จากสมาคมกู้ชีพบัวเพชร สมุทรปราการ ที่จัดให้มีการกุศลแบบนี้ ในครั้งนี้และครั้งต่อไป ไวไวนี้

            สำหรับแต่สปอนเซ่อร์หลักไม่คิดค่าใช้จ่ายเลยคือ สายการบิน นกแอร์  ที่ให้ทั้งหมด ตั๋วไป – กลับ กรุงเทพ – หาดใหญ่ สิ่งของที่ร่วมบริจาค และค่าขนส่งทุกอย่าง ขอบพระคุณไว้ในโอกาสนี้ด้วย.