ว่าด้วยผู้นำสหกรณ์ที่ใหญ่ได้แค่ในวงเหล้า

โดย… คอลัมนิสต์เดลี่ไทม์

มีเรื่องเล่าจากชาวบ้านชุมชนบ้านมั่นคงแถวบางปูสมุทรปราการ   ชุมชนที่ควรเป็นความหวังของคนรายได้น้อย ให้มีบ้านของตัวเองอย่างมีเกียรติ มีศักดิ์ศรี มีกิน มีใช้  แต่วันนี้กลับกลายเป็นพื้นที่ที่ผู้คนพากันเอือมระอา เพราะติดอยู่ในเงื้อมมือของ “ประธานสหกรณ์” ผู้ยึดกฎเหล็กเพียงข้อเดียว   “ทุกอย่างต้องผ่านข้า”

อยากซ่อมหลังคารั่ว ต้องขออนุญาต
อยากขนวัสดุก่อสร้าง ต้องผ่านเขา
อยากเอารถปูนที่เหลือใช้มาถมถนนโคลนเป็นหลุมบ่อ ก็ยังถูกห้าม!!

พูดกันแบบตรงไปตรงมา นี่มันสหกรณ์ของประชาชน หรือสหกรณ์ของคนๆ เดียวกันแน่?

สมาชิกบางคนเล่าว่า “ถนนยังไม่เสร็จ ระบบสาธารณูปโภคยังไม่พร้อม แต่กลับห้ามเอาวัสดุเข้ามาปรับพื้นที่ให้ดีขึ้นเสียอย่างนั้น”

ใช่ครับ…ห้ามแม้กระทั่ง รถปูนที่เขาไม่คิดเงินอยู่แล้ว

มันทำให้เกิดคำถามว่า…

“ หรือแท้จริงแล้ว เขากลัวสมาชิกจะมีบ้านสวย งามดีขึ้นจนไม่ต้องง้อประธาน ? ”

หรือรอเศษเงินที่ตนต้องมีส่วนร่วม

บ้านไหนที่เข้าไปรับทำ 

ผลงาน ขี้ช้างยังเรียบกว่า

แต่ถ้าเรื่องแค่นี้ยังไม่หนักพอ
สิ่งที่หนักกว่าคือ นิสัยกร่างเวลามีเหล้าเข้าปาก

เพื่อนบ้านหลายคนเล่าว่า เวลาเมา ประธานจะนั่งคุยเสียงดัง โอ้อวดว่าตัวเอง “ไปประชุมระดับประเทศ มีคนใหญ่คนโตหนุนหลัง เป็นตัวแทนชาวบ้าน ฯลฯ” แต่พอกลับมาชุมชน ก็ทำตัวเป็นขาใหญ่ กะเกณฑ์ทุกอย่างเหมือนถือกรรมสิทธิ์เหนือชีวิตคนอื่น

อวดเหมือนสิงโต แต่พฤติกรรมเหมือนหมาข้างถนนเห่าใส่คนเดินผ่าน

และที่น่าขันยิ่งกว่า…
สหกรณ์แห่งนี้เปิดมากว่า 15 ปี แต่ยังย่ำกับที่ 

ใช่ครับ! สิบห้าปีเต็ม ๆ
ไม่ว่าจะอ้างเหตุผลใด มันสะท้อนชัดว่า
นี่คือ “ผู้นำที่ไม่เคยบริหารเป็น” แต่ชอบ “ทำตัวเป็นใหญ่”