134 ปี วันกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน
134 ปี วันกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน จากรากฐานการปกครอง ถึง “อ้อ–กำนันคนเก่งแห่งบางโฉลง”
134 ปี วันกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน จากรากฐานการปกครอง ถึง “อ้อ–กำนันคนเก่งแห่งบางโฉลง”
เดลี่ไทม์
10 สิงหาคม เวียนมาอีกครั้ง
“วันกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน”
ปีนี้เดินทางมาถึง 134 ปี
ร้อยกว่าปี...บ้านเมืองเปลี่ยนไปแทบทุกอย่าง
จากท้องนาเป็นหมู่บ้านจัดสรร
จากชุมชนเล็ก ๆ กลายเป็นเมือง
โรงงานผุดขึ้น ถนนเพิ่มขึ้น ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาอยู่มากขึ้น
แต่มีคนกลุ่มหนึ่งที่ยังยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่าง “ราชการ” กับ “ชาวบ้าน”
นั่นคือ กำนันและผู้ใหญ่บ้าน
เวลาชาวบ้านเดือดร้อน เขาไม่ได้รู้หรอกว่าเรื่องนี้ต้องไปกรมไหน กระทรวงไหน หรือโต๊ะใคร
เขารู้แค่ว่า…
“ไปหากำนัน ไปหาผู้ใหญ่ก่อน”
นี่แหละ คือคำตอบง่าย ๆ ว่าทำไมสถาบันกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน จึงเดินผ่านกาลเวลามาถึง 134 ปี
จาก 134 ปี...มาถึง “กำนันอ้อ” แห่งบางโฉลง
วันที่ 7 สิงหาคม 2569 ที่ตึกภักดีบดินทร์ ทำเนียบรัฐบาล มีพิธีมอบรางวัลกำนัน ผู้ใหญ่บ้านยอดเยี่ยม ประจำปี 2569
เวลา 10.00 น. นายพลพีร์ สุวรรณฉวี รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย เป็นผู้มอบรางวัลแก่กำนันและผู้ใหญ่บ้านยอดเยี่ยมที่ได้รับรางวัลเป็นครั้งแรก จำนวน 254 ราย
เวลา 11.00 น. นายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เป็นประธานมอบรางวัลแก่ผู้ได้รับรางวัลเป็นครั้งที่ 2 พร้อมกล่าวให้โอวาท
หนึ่งในคนที่มีชื่ออยู่บนเวทีแห่งเกียรติยศครั้งนี้ คือ
นางสาวอภิรดี แตงโสภา
หรือที่คนใกล้ชิดเรียกกันง่าย ๆ ว่า “อ้อ”
กำนันตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
วันนี้ “อ้อ” จึงไม่ได้ขึ้นทำเนียบเพียงในฐานะกำนันคนหนึ่ง
แต่ขึ้นไปรับเกียรติในฐานะ “กำนันยอดเยี่ยม ประจำปี 2569”
แน่นอน...น่ายินดี
แต่สำหรับคนทำงานกับชาวบ้าน
ขึ้นเวทีว่ายากแล้ว ลงจากเวทีมารักษาความเชื่อมั่นของชาวบ้าน...ยากกว่า
บางโฉลงวันนี้ ไม่ใช่บางโฉลงเมื่อวาน
คนบางพลีรู้ดีว่า “บางโฉลง” เปลี่ยนไปขนาดไหน
เมื่อก่อนอาจเห็นท้องนา ชุมชน และวิถีชีวิตแบบบ้าน ๆ
วันนี้มีทั้งหมู่บ้านจัดสรร ชุมชนขนาดใหญ่ ธุรกิจ โรงงาน และผู้คนจากหลายพื้นที่เข้ามาอาศัยและทำมาหากิน
เมืองโตขึ้น
ปัญหาก็โตตาม
ถนน น้ำ ขยะ ความปลอดภัย ปัญหาชุมชน แรงงาน หรือสารพัดเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน
ชาวบ้านไม่สนหรอกว่าเรื่องไหนเป็นอำนาจของใคร
เขาสนเพียงว่า…
“เดือดร้อนแล้ว ใครจะช่วย?”
ตรงนี้แหละที่ “กำนัน” ต้องตอบให้ได้
ไม่จำเป็นต้องมีอำนาจแก้ทุกเรื่อง
แต่ต้อง รับฟังให้เป็น ประสานให้ถูก และตามเรื่องให้ถึง
เพราะตำแหน่งไม่ได้ทำให้คนเป็นที่พึ่ง
การทำหน้าที่ต่างหาก ที่ทำให้ชาวบ้านยอมรับ
“อ้อ” วันนี้ ได้ทั้งรางวัล...และการบ้าน
การได้รับรางวัล “กำนันยอดเยี่ยม” ถือเป็นความภาคภูมิใจ
ของเจ้าตัว
ของครอบครัว
ของคนบางโฉลง
และของจังหวัดสมุทรปราการ
แต่รางวัลทุกชิ้นมี “การบ้าน” ติดมาด้วยเสมอ
ยิ่งได้รับการยกย่องมาก
ประชาชนก็ยิ่งคาดหวังมาก
จากนี้ชื่อ “อ้อ–อภิรดี แตงโสภา” จึงไม่ได้มีแค่คำว่า “กำนัน” นำหน้า
แต่มีคำว่า “กำนันยอดเยี่ยม” ตามหลัง
คำนี้หนักนะ!
เพราะเวลาชาวบ้านเดือดร้อน เขาย่อมคาดหวังว่า “กำนันยอดเยี่ยม” จะรับฟังเขา
เวลาพื้นที่มีปัญหา เขาย่อมหวังว่าจะเห็นกำนันอยู่ตรงนั้น
เรื่องไหนช่วยได้ ก็ช่วย
เรื่องไหนเกินอำนาจ ก็ประสาน
เรื่องไหนไม่ถูกต้อง ก็ต้องกล้าบอกว่าไม่ถูกต้อง
นี่แหละ…
กำนันของชาวบ้าน
134 ปี จะอยู่ต่อได้ด้วย “ความเชื่อใจ”
สถาบันกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน เดินทางมา 134 ปี
คำถามสำคัญไม่ใช่ว่า
“อยู่มากี่ปีแล้ว?”
ที่สำคัญกว่าคือ
วันนี้ชาวบ้านยังพึ่งได้ไหม?
ถ้าชาวบ้านยังเดินเข้าบ้านกำนันได้
ยังโทรหาได้เมื่อมีเรื่องเดือดร้อน
ยังกล้าบอกปัญหา
และยังเชื่อว่าเรื่องที่ฝากไว้จะไม่ถูกวางทิ้งบนโต๊ะ
134 ปีนี้ก็มีความหมาย
สำหรับ “อ้อ–อภิรดี แตงโสภา”
วันที่ 7 สิงหาคม คือวันที่ได้รับรางวัล
แต่วันที่ 8 วันที่ 9 วันที่ 10 และทุกวันหลังจากนั้น…
ต่างหากคือวันที่ต้องพิสูจน์รางวัล
เพราะเสียงปรบมือที่ทำเนียบรัฐบาลดังไม่นานก็จบ
แต่เสียงของชาวบ้านในบางโฉลง
ต้องฟังกันทุกวัน
สุดท้าย “กำนันคนเก่ง” ไม่ได้วัดกันที่โล่สวยแค่ไหน
ไม่ได้วัดว่าถ่ายรูปกับใคร
และไม่ได้วัดว่าได้รับเสียงปรบมือดังเพียงใด
แต่วัดกันง่าย ๆ ตอนชาวบ้านมีปัญหา แล้วถามว่า
“กำนันอ้อ อยู่ไหม?”
ถ้าคำตอบยังเป็น...
“อยู่...เดี๋ยวกำนันช่วยดูให้”
นั่นแหละ
คือความหมายของ “กำนันยอดเยี่ยม”
และเป็นรางวัลที่ประชาชนมอบให้…
โดยไม่ต้องมีใครตั้งคณะกรรมการตัดสิน
